Zoeken
  • chschep

La ultima primavera - De laatste lente...

Vier van de vijf sterren zegt de Volkskrant: "Ensemblefilm La última primavera is een eerbetoon aan het leven in de marge van de Spaanse maatschappij"


Het is de debuutfilm van Isabel Lamberti, een jonge half Nederlandse half Spaanse regisseur. Vijf jaar geleden maakte ze met twee jongens uit deze zelfde familie in Madrid haar afstudeerfilm voor de Amsterdamse film academie, genaamd "Volando voy".


Wat ik zo interessant vind aan deze film is dat Isabel Lamberti niet met acteurs werkt. De mensen in film "spelen" zichzelf in deze documentaire-achtige fictiefilm waarin Isabel Lamberti het leven heeft laten gebeuren.


En wat er gebeurt in de film is minstens zo interessant. Tussen de snelwegen in, ten oosten van Madrid slingert een 14 kilometer lange sloppenwijk: de de Cañada Real. Ooit telde deze lange sliert aan illegaal gebouwde woningen zo’n achtduizend inwoners, maar een groot deel van de huizen is inmiddels gesloopt, net als wat er met het huis van de familie in "La ultima primavera" gebeurt. Ik vind het mooi om te zien hoe Isabel Lamberti niet met een blik van een buitenstaander kijkt maar de familie heeft betrokken bij de inhoud.


Het leven in de Cañada Real is met deze film in ieder geval vastgelegd. Daar waar de mensen hun geluk leven. De Cañada Real was het thuis van rond de 1200 kinderen, waarvan meerdere Roma kinderen zijn. Daar je kinderen op te laten groeien wens je niemand toe. In de film daarom duidelijk onbegrip, waarom deze familie dit als thuis beschouwd. Waarom ze daar juist wel gelukkig zijn. Misschien omdat ze daar helemaal zichzelf kunnen zijn? Dat is wat er bij mij naar boven komt. Over de Cañada Real las ik ook een blog op madridnofrills.com (blog link hieronder).


De blog bracht mij samen met de film "La ultima primavera" eigenlijk opnieuw tot een inzicht. Een inzicht wat ik vaak vergeet doordat we in deze kapitalistische wereld leven. Maar een inzicht dat ik altijd weer vindt na het ontmoeten van families in India, Uruguay of Colombia. Het inzicht dat alles wat je nodig hebt in dit leven elkaar is, dat je familie en je vrienden het belangrijkste bezit zijn dat je hebt. De foto serie in de blog laat verder zien, dat er geluk zit in de kleine dingen.




Een ode aan "La ultima primavera" en aan de blog "Madrid no frills". Madrid was lang mijn lievelingsstad. Ik hou van de intensiteit, de kunst, alle verschillende mensen daar. Het is zo veel diverser dan elke andere stad in Europa die ik ken. Madrid is menselijk, Madrid is authentiek, Madrid is het meeste wat er nog over is van de Guerra civil onder de dictatuur van Franco. Madrid is dus geschiedenis. Madrid is trots. Want Madrid is de madrileños, die madrileños die trotser zijn op hun stad dan elke andere inwoner van Spanje is op zijn stad. En Madrid is no frills. Zoals de blog zegt: "Madrid no frills". Deze naam met de intentie om de inhoud van de blog te beperken tot het authentiek Madrid. De zogenaamde "no frills" bars. Je kent ze wel als je weleens in een Spaanse stad bent geweest. Die echte Spaanse barretjes. Houten barkrukken. Random schilderijtjes aan de muur. Tapas op de bar. En er zitten altijd oude mannetjes aan de bar een koffietje en soms een likeurtje erbij te drinken. No frills is niet fancy. Dus niet alle booming hipster koffie tentjes, winkels en restaurants er de afgelopen jaren uit de lucht zijn komen vallen. Maar de authenticiteit.


In de blog van "Madrid no frills"heeft een fotograaf de Roma's in de wijk een camera gegeven. Om zelf foto's te maken van hun leven. En hoe uniek zijn deze beelden. Neem snel een kijkje..


Maar eerst nog even over "La ultima primavera". Ik was al eerder verliefd geworden op flamenco, en dan niet de dans maar het zingen. Het zingen wat spontaan komt, wat gaat over het leven, waarin intense emoties worden geuit. Blij en vrolijk. Als echte fan van de Netflix serie "Vis a Vis" waren het mijn favoriete momenten als Saray flamenco zong. In meerdere afleveringen. En zo ook in "La ultima primavera", het jongetje in de auto....het kijken waard.


Naast dat de familie daar gelukkig leefde, leven er natuurlijk heel veel families in armoede. En het feit dat er illegale sloppenwijken bestaan in een hipster stad als Madrid. Madrid waar dus ook arm en rijk zo ver uit elkaar liggen maar toch samenwonen. Naast elkaar. Bij wijze van spreken. Dat drukt je neus weer even helemaal in de feiten.


Link blog "Madrid no frills": https://madridnofrills.com/madrid-shanty-town-kids/


6 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven